ادبيات كلاسيك ايران ارائه شده است . درواقع به نظر نميرسد كه وقايع سياسى ، اجتماعى و يا مذهبى چندان تأثيرى در تحول شعر فارسى از سده چهاردهم يا هيجدهم داشته باشد . يورش ويرانگرانه تيمور ، نظاميگرى مذهبى صفويان و حمايت روشنگرانه مغولان اعظم تغيير بنيادى در جريان آن نداشت . اين جريان جز ظهور ، افول و سقوط نظامهاى سياسى و نهادهاى اجتماعى مستلزم تبيين بيشتر نيست . اين انحطاط و افول به سادگى از توان خلاقه پيرو به تحليل رفته ، ناشى مىشود . اين امر معلول عوامل خارجى ، مثل بعضى از خود وقايع نبود ، بلكه جلوه‌اى از كاهش توان و قوه معنوى شعر برشمرده مىشد . در دوره مورد بحث ، آخرين مرحله زنده شعر « كلاسيك » فارسى را بررسى كرديم . اين مرحله بدون نمايش نهايى شور و حرارت خود خاتمه نيافت . اين مقطع توده كلانى از شعر به‌جا گذاشت كه با همه معايب خود ، ادبيات فارسى را با گوهرهاى بديع شعر ، در لابلاى دهها هزار بيت درخشان ، پرمايه و غنى ساخت .